?

Log in

No account? Create an account

Laatste entry! Morgen is het vertrek

De laatste enry.. Want morgenochtend vertrekken we! Om kwart voor negen 's ochtends staat de bus, geregeld door het JNI, voor de deur. Dan is het geloof ik zo'n anderhalfuur rijden naar het Narita vliegveld, waarna ons vliegtuig om half twee 's middags vertrekt. Alex en ik hebben al ingecheckt, maar omdat we geen printer hebben en niet echt 'gebothered' konden worden om naar een internetcafé te gaan in de hoop dat daar geprint kan worden, hebben we de optie geselecteerd om op het vliegveld de boarding pass op te halen. We zullen zien hoe dat gaat.

 

Hoe dan ook... De afgelopen dagen hebben we zowaar best veel gedaan. Maandag zijn we naar Disneyland Sea gegaan, zoals gepland. We – of eigenlijk ik – dacht slim te zijn door een weekdag uit te zoeken, na een week waar het weer ons redelijk gunstig gezind was met temperaturen die niet boven de 33 uitkwamen. Helaas had ik me niet meer kunnen vergissen. Maandag was het zinderend heet met 35 graden celsius: we baadden al in het zweet toen we amper tien meter van de weekly mansion verwijderd waren, en het was half tien uur 's ochtends! Niet alleen dat, Dinseyland Sea was ontzéttend druk. Echt onvoorstelbaar. Het was denk ik niet zozeer dat het zo druk was, zeker niet vergeleken met de andere Disneyland toen, maar meer dat er eigenlijk gewoon niet genoeg attracties was om alle mensen bezig te houden. Het gevolg was dat elke attractie een minimale rij van 2 uur had, en soms zelfs 3 uur. Ik vroeg een medewerker in mijn beste Japans of er altijd zulke rijen stonden in Disneyland Sea, en ze keek me een beetje geconstipeerd bedachtzaam aan: het was 'choooootto' (beetje) druk vandaag (in normaal Nederlands vertaald, zei ze dus eigenlijk verholen dat het overvol was). Disneyland Sea zou dus de meeste thrill rides hebben, de rides waar Alex en ik eigenlijk voor naar pretparken gaan. De gewone Disneyland had daar niet zoveel van, maar had wel veel andere dingen. Daarom stonden we bij Dinseyland maximaal anderhalfuur in de rij, en bij de weinige thrill rides meestal niet langer dan driekwartier. Disneyland Sea had dus inderdaad veel meer thrillrides, maar het nadeel was om te beginnen natuurlijk de eindeloze rijen in een verstikkende hitte, maar ook dat de rides vergeleken met de andere Disneyland veel korter duurden en eigenlijk ook minder leuk waren.

 

De eerste achtbaan die we in gingen, en de enige achtbaan, bleek achteraf, waar we in zijn gegaan, was stof voor hilariteit. Het bordje aan het begin van de rij kondigde twee dingen aan: om te beginnen duurde de rij slechts iets meer dan een uur, en er stond een bordje waarop één enkele looping getekend was. Na een uur rijen stapten we dus eindelijk die achtbaan in. We gaan een heuveltje van twee meter op, donderen drie meter omlaag, rinse and repeat, en toen het hoogtepunt: DE looping. Jawel, een enkele looping, twee of drie lullige afdalingen, en na minder dan ene halve minuut stonden we weer op het station. De blikken die Alex en ik uitwisselden hadden uit een film kunnen zijn, en toen we eenmaal waren uitgestapt konden we alleen nog maar lachen.

Helaas bleken alle thrill-rides van dit soort 'thrill' te zijn. De tweede ride die we instapten was er een waar we een fastpass voor hadden. Volstrekt nutteloos, want we moesten nog meer dan een halfuur wachten voor de fastpass geldig was, maar we konden niks in dat halfuur doen. Er stonden namelijk zelfs rijen voor de restaurants. Dus in plaats van een halfuur in de rij te wachten, hebben we een halfuur buiten de rij gewacht, om zo met de fastpass ongeveer een halfuur van de rij over te slaan. Het resultaat? Nada aan tijdswinst, natuurlijk! Dit was een soort van Star Wars ride, met zo'n scherm en bewegende stoeltjes.

De derde ride die we instapten, was wat obscuur. We wisten dat het thrill was, dus dat was sowieso al goed. Het was een groot huis, echt heel mooi gemaakt, met een rij waar letterlijk geen einde aan kwam. Meer dan dat wisten we eigenlijk niet. In elk geval zigzagde je bijna twee uur lang door de tuin van dat huis, en eindelijk kwamen dan de deuren in zicht. De meeste knuppels zoals ik denken dan, het is voorbij, we kunnen eindelijk erin! Maar nee, binnen in het huis ontwikkelde zich nog een rij van bijna een uur. Toen we dus na bijna drie uur wachten eindelijk echt binnen waren en langs de RP (roleplay) waren, stapten we richting de echte attractie... En wat was daar? Juist, nog een rij (van ongeveer twintig minuten)... De ride zelf was best vet, je zat in een soort van zitlift en werd in het donker omhoog gelanceerd en maakte een paar free falls omlaag. Af en toe stopte 'ie, gingen de deuren open en zag je echt kunstzinnig gemaakte scenes van het 'horror' verhaal wat zich in dit huis zou hebben afgespeeld. Na afloop had je wel het gevoel alsof enkele bloedvaten in je hoofd het misschien niet gered hadden, maar dat terzijde.

De ride zelf duurde natuurlijk veel te kort, er was geen echte climax, het was gewoon een verkapte lanceerride. Leuk, maar of hiervoor drie uur wachten de moeite waard was...

De vierde en laatste ride die we bezochten in het tijdsbestek van 11 uur dat we in Disneyland Sea vertroefden, was de volgens ons signature-ride van het park: de vulkaan in het midden. Ook thrill, en we dachten alletwee dat het een achtbaan was. Het was toen alleen al half acht, en om tien uur zou het park sluiten. We waren behoorlijk bezorgd dat we de rij niet zouden redden en, vlak voor we aan de beurt zouden komen, we te horen zouden krijgen dat we zonder ritje weer mochten opzouten. We zijn bijna, na een halfuur wachten, de rij uitgestapt: het scheelde echt een millimeter, het is dat ik even aarzelde en de rij opeens verder liep, waardoor we niet meer makkelijk weg konden, anders hadden we deze ride nooit van binnen gezien.

Het was dus geen twee uur wachten zoals het bord aangaf, maar twee en een half uur. De rij ontpopte zich in een grot tot een waar, onbegrijpelijk doolhof. Het was er wel min of meer ge-aircoot, maar na een paar afslagen kon je geen ingang meer zien en wist je van gekkigheid niet meer in welke richting de in/uitgang überhaupt lag. Dat vond ik zelf echt heel benauwend. Na die twee en een halfuur werden we een lift ingepropt, alvorens we weer in een korte rij konden staan voor we daadwerkelijk de karretjes in konden. Je wist niet of de lift nou naar boven of naar beneden was gegaan, en de grot daar had werkelijk echt geen enkele in- of uitgang. Ik vroeg me oprecht af waar mensen in godsnaam heen moesten vluchten in het geval van een calamiteit, maar de Japanners kennende waren die er vast wel. Het feit dat ik ze niet kon zien of vinden, en omdat ik echt niet van gesloten ruimtes houd, werd ik daar echt heel erg brrr van. Gelukkig konden we al gauw die karretjes in...

En werden we in een soort van kinder-tempo door hele mooie omgevingen in de grot geleid. Een mushroomforest, een soort van monster dat behoorlijk op elke willekeurige boss uit een game leek, en meer superschattige diertjes. Het tempo was dus looppas, dus waarom was dit thrill? Nou, omdat het wagentje op een gegeven moment snelheid maakte! Én een duik naar beneden nam. Zo zonde dat ze dat thrill gedeelte niet gewoon consequent door de grot hadden gebouwd...

 

Nu waren we het wel beu en zijn we naar huis gegaan. Het klinkt werkelijk als een vreselijke dag, maar dat was het niet. Ik zou liegen als ik zei dat het geen teleurstelling was. Maar samen rondlopen en over van alles praten en ons vooral vermaken om de zogenaamde 'thrill' rides en de oeverloze rijen was heel gezellig. En warm. Gelukkig hadden we dit keer zonnebrand mee, want het was zelfs heter dan bij ons vorige Disneyland bezoek...

 

Dinsdag hebben we niks gedaan. Hoewel, niks? We hebben de was gedaan, een goed begin aan het aan de kant krijgen van de kamers gemaakt, en de koffers zo goed als helemaal ingepakt (op details als scheerapparaat en tandenborstels na). Rond een uur of vijf waren we daarmee klaar. Gelukkig hadden we de weegschaal geleend van de receptie, en zo kwamen we er eigenlijk achter dat we dan wel mooi net onder het maximum gewicht zaten, maar dat er nog zooi bij moest. Daar moesten we dus nog een oplossing voor vinden. Maar eerst zijn we daarna voor het eerst (!) deze weken ramen gaan eten, wat goed te doen was. Ik was bang dat ik geforceerd moest gaan zitten slurpen, aangezien dat in Japan kennelijk betekent dat het lekker is en dat gewoon een (goede?) gewoonte is. Gelukkig hoefde ik niet moeilijk te doen, want als je als leek ramen eet gaat slurpen eigenlijk gewoon vanzélf. Lekker? Het is geen yakiniku, zoals Alex zei, maar in elk geval goed te doen!

 

Vandaag hebben we dus alle manga uit de koffers gevist zodat de exra zooi er nog bij kan, en zijn we met zeven kilo totaal gewicht bij het postkantoor aangeland. Manga kopen was leuk, maar na dat postkantooravontuur dat driekwartier duurde en na het portemonneetrekken, hebben we er in elk geval absoluut geen winst op gemaakt, zeker niet als de douane besluit ons nog eens extra importkosten te gaan rekenen. Maar goed, we hebben er heel veel plezier aan beleefd, dus dat was maar een noodzakelijkheid. Verder was het vandaag afsluitdag, dat wil zeggen dat we nog even naar Ikebukuro gingen om Tokyo gedag te zeggen. Hoewel ik ergens in deze blog zei dat Ikebukuro zich niet echt kan meten met Shinjuku, vind ik het nu eigenlijk een van de gezelligste plekken van het Tokyo dat we gezien hebben, nu we de grote straat ontdekt hebben. Het is knus, lekker (als in veel te eten), er is veel te doen en er zijn animezaakjes (dat is altijd een grote bonus!). Die animezaakjes hadden we zondag al afgestruind en daar heb ik onder andere ook m'n lieve Totoroknuffel vandaan gehaald, maar die konden we vandaag natuurlijk niet weer links laten liggen. We zijn daarna, ook voor het eerst deze vakantie, sushi gaan eten. De reden dat we het zo laat doen is eigenlijk vanwege Alex. Ik wilde hem niet naar een sushizaak brengen en stelde het steeds uit, omdat hij zo'n hekel aan vis heeft. De kans was onder de 1% dat hij sushi lekker zou vinden. Maar dan zit je opeens in je laatste week en dan wil je het eigenlijk toch wel proberen. Dus zijn we sushi gaan eten. Alex vond maar liefst 0% van wat hij gegeten heeft lekker, het tegenovergestelde zelfs, maar hij heeft dapper geprobeerd! Ik vond het eigenlijk heel erg lekker, maar ik heb niet zoveel durven bestellen. Om te beginnen ben ik altijd superbewust van mezelf in Japanse eettentjes, omdat ik gewoon niet precies weet hoe en wat (ik heb zelfs van tevoren een 'hoe gedraag je je in sushitentjes' filmpje gekeken, maar toch). Maar dat geeft niet, ik weet in elk geval dat het voor mij absoluut voor herhaling vatbaar is, en ik weet nu ook dat Albert Heijn sushi nooit meer hetzelfde zullen smaken! Als beloning en omdat Alex echt heel zielig was, hebben we daarna een chicken-wrap gehaald bij een fastfoodketen. Hallo contrast! :D

 

Daarna nog even langs de supermarkt om een ontbijtje voor morgen te regelen – al het beleg en brood is op en het zou zonde zijn nu nog bij te kopen, dus in plaats daarvan eten we sinds vandaag chocoladebroodjes en melonpan 's ochtends, in plaats van het gewoonlijke brood met pindakaasachtige substantie of jam. Bij de weekly mansion gingen we ieder naar onze kamer om op te ruimen, zodat het spiksplinterschoon zou zijn. Ik ben ongeveer anderhalfuur bezig geweest alle meuk af te voeren (met name lege flesjes) en de restanten in te pakken. Ik probeer altijd hotelkamers e.d. zo netjes mogelijk achter te laten, dus heb ook het bed afgehaald en de badkamer en keuken zo goed schoongemaakt als ik kon. Het enige wat nu nog moet gebeuren is de laatste was inpakken, en dat doen we morgenochtend heel erg vroeg (héél erg vroeg!)

 

Dat was 'm dan, de laatste entry van deze Japanblog! Het waren ontzettend leuke, leerzame en warme weken. Ik heb geen moment spijt gehad van onze inschrijving voor het Yaesu project! Ik heb fantastische mensen ontmoet, hele leuke ervaringen gehad, heerlijke dingen gegeten en prachtige dingen gezien. En ik hoop natuurlijk dat mijn Japans beter is geworden! Ik mag toch aannemen van wel. Het leukste aan de reis was denk ik het ontdekken. Ontdekken van nieuw eten, nieuwe cultuur, nieuwe produkten (hier deed ik alleen maar aan consumeerderen!). De lessen waren een essentieel deel van de dag, dat merkte ik vooral in de laatste week, waar de dagen zich een beetje aan een leken te rijgen toen de lessen waren weggevallen. Het moeilijkste was... Ik denk eten bestellen in restaurants. Daar schoot ons Japans zo verschrikkelijk tekort. Het was in elk geval heel erg leuk, zelfs de moeilijke dingen. Heel erg bedankt iedereen, voor het mogelijk maken van deze reis, en voor het lezen van deze blog!

 

終わり

 

 

Vuurwerk en aquarium+film!

Slechts een miljoen mensen gingen het Tokyo Bay vuurwerk bekijken. Althans, dat waren de gegevens van vorig jaar, maar het zou me niet verbazen als dat dit jaar vergelijkbaar was.

De dag begon in Ueno, waar we wat gingen rondlopen en de metro zouden nemen richting het vuurwerk. Het was een omweg, maar we hadden tijd genoeg. We banjerden in Ueno door een kleine, hele drukke half-winkel-half-markt-straat. In Akihabara hoorde ik dat ik in Ueno moest wezen voor de Totoro knuffel die ik graag wilde, dus heb ik ook daar verder gevraagd aan een winkeleigenaar. Inderdaad verwees hij me naar een winkel, die helaas een heel eind teruglopen was... Hadden we alletwee niet veel zin in, dus dat plan stelde we uit en we besloten meteen maar de metro te nemen.

Toen we uitkwamen bij Tokyo Bay na een redelijk drukke metroreis, werden we ontvangen door politie-agenten die alles de hele avond in goede banen moest leiden. Zelf zoeken hoefde niet - volg de mensenmassa's en de politie-aanwijzingen en het kwam goed. Na een halfuurtje lopen kwamen we aan bij een grote open plek, afgezet met hekken. Daar werden we vervolgens naar binnen geleid en konden we een plekje uitzoeken. We waren er best wel vroeg, ongeveer twee en een halfuur van te voren. De docent had me aangeraden drie uur van te voren te zijn, maar in retrospect denk ik dat anderhalfuur wel genoeg was geweest, hoewel we dan niet zo'n mooie plek hadden gehad. Gelukkig hadden we boekjes, DS, en hele lekkere kwaliteitskoekjes gekocht bij Ueno bij ons, en ook genoeg te drinken. We hadden natuurlijk géén kleedje bij ons, zoals 99% van de andere bezoekers, dus we hebben maar een kontverzachter geimproviseerd door mijn tas leeg te halen en een kartonnen tas uit te scheuren tot zitplek. In elk geval is de witte broek van Alex hopelijk gespaard gebleven.

Om zeven uur begon de show, die maar liefst tot kwart over acht duurde. Het was een hele ander soort show dan de 10-minutenknallers die ik gewend ben in Frankrijk, maar het was echt heel erg mooi. Op een gegeven moment amuseerden we onszelf met het bedenken van namen voor de verschillende soorten vuurwerk: zo was er de zulu-man, de corrupte regen, de rode vuurvliegjes, de anticlimatische paddestoel, de saturnus, de 3D ringen en de space invaders. Ook was er vuurwerk die ook echt duidelijk herkenbare vormen had, zoals een atoom, een poes, een vlinder, een heel eng hoofd, en iets waar ik zelf echt geen pap van kon maken - Alex wel, maar kan me even niet herinneren wat het nou moest voorstellen.

Halverwege de show begonnen al een paar mensen te vertrekken, hoewel we toen nog niet precies wisten waarom. Ik denk niet dat we ons echt realiseerden, of zelfs nu realiseren, hoeveel mensen een miljoen wel niet is. Daar kwamen we ontzéttend snel achter toen de show afgelopen was en we meteen vertrokken. We kwamen terecht in.. echt, ik heb nog nooit zoveel mensen gezien. Een grote mierenhoop, waar je ook keek, in elke straat en uit elke steeg en over elk kruispunt liepen er mensen, honderdenduizenden mensen. Er kwam geen éinde aan. Er was geen plek waar het rustig was. We bedachten ons dat we even in het wat afgelegen winkelcentrum konden gaan zitten, waar een paar cafeetjes waren, toiletten, en een McDonalds. Bij de Mac was er wonder boven wonder plek, dus daar hebben we met een colaatje even rustig zitten uitblazen, pleisters geplakt, en zijn na een halfuur of wat weer naar buiten gestapt. Het was nog even druk. De politie leidde de boel, wegen waren afgezet, en je kon eigenljk maar een enkele kant op, en dat was de kant richting station.

Het station waar we waren uitgestapt bleek afgesloten. Het was te smal, ik kon het me goed voorstellen; al op de heenweg vroeg ik me af hoe hier meer dan 40 mensen doorheen konden lopen. Het volgende station was ook afgesloten. We moesten naar een ander station doorlopen. Ondertussen was het al tegen elven aan het lopen. Ik was al bezig hotels te spotten, want ik zag mezelf die avond echt niet meer thuis komen. Uiteindelijk, na een flink eind door te hebben geschoffeld, begeleid onder de rikketik van de houten schoenen die vaak bij traditionele Japanse kledij wordt gedragen en gebrul van agenten, zag ik in de eerste instantie aan mijn rechterhand een "inn". Ik wilde net voorstellen daar te gaan kijken, toen het station in zicht kwam. Nou ja, in zicht - met 1 km per uur waren we ongeveer een halfuur later bij de ingang aangeland.

Het was iets rustiger binnen het station, maar nog steeds oerdruk. Gelukkig was daar een metrolijn die meteen naar Ikebukuro ging, dus dat scheelde ons weer een overstap op het wellicht onwaarschijnlijk drukke Shinjuku. De drukte van de metro zelf overtrief de hoeveelheid mensen die 's ochtends de trein namen, en wat meer, 's ochtends houdt iedereen zijn klep. Treinen en stations zijn oorverdovend stil, als je de kraaiende reclamemakers en announcements niet meetelt. Maar die avond probeerde iedereen boven iedereen uit te komen. Ik begrijp nu in elk geval waarom stilte op de vroege ochtend gewaardeerd wordt, want als iedereen om acht uur 's ochtends, zoals die avond, door elkaar heen zou gaan zitten kletsen... Vijfentwintig minuten later kwamen we aan op Ikebukuro, en stapten we over op onze gelukkig stukken rustigere trein richting Ekoda.

Toen was het meteen douchen, want we dropen van de viezigheid. Begrijpelijkerwijs heb ik toen echt geen blog meer kunnen/willen schrijven, ik wilde gewoon op bed liggen met een boekje.


Vandaag was het Aquarium dag. Dat is op Ikebukuro en daar hebben we dus eigenlijk de hele dag rondgewaggeld en veel te veel geld uit gegeven (lees: ik heb veel te veel geld uitgegeven terwijk Alex met lede ogen toekeek). Het aquarium bevond zich hoog in het Sunshine (of iets dergelijks) gebouw, waar we toen ook het uitzicht op Tokyo hebben bekeken. Het aquarium zelf viel best tegen. Het was klein en ik vond dat de meeste dieren in sneue, kleine bakken gehouden werd, met name de zeehonden die in een 3 bij 3 bak rondjes zwommen. Maar andere aquaria waren heel mooi en groot (of nou ja, groot genoeg) en goed ingericht; beetje vaag dat ze dat niet gewoon structureel voor alle dieren gedaan hebben. Ze hadden ook roggen, en die beestjes staan heel erg hoog in mijn top-lievelingsdieren. Oh, ze hadden zo'n ontzettende grote, groter dan ikzelf waarschijnlijk, zo mooi, en die andere wat kleinere (maar nog steeds grote) waren ook zo mooi, had er de hele dag kunnen zitten. Gelukkig na afloop een roggenknuffel kunnen kopen in de souvernirswinkel, om aan mijn reeds bestaande roggenknuffelverzameling toe te voegen! Na een ijsje (uiteraard! Krijg niet genoeg van de 'sofuto aisukuriimu' (softijs dus)) zijn we naar de buitenplek gelopen waar novice zeehonden werden getraind door zeehondentrainers (wat het niet minder indrukwekkend maakte, ik heb volgens mij nog nooit eerder een zeehondenshow gezien). 

Hierna bleken we nog drie uur over te hebben voor de film die we zouden gaan kijken en waar we de kaartjes al voor hadden, namelijk de nieuwe studio Ghibli film: Karigurashii no Arietti. We zijn dus maar wat gaan rondneuzen in een manga/game/boeken/dvd/cd winkel, waar we niks gekocht hebben! (wow). Maar ook in speciale animestores, en daar heb ik eindelijk een Totoro knuffel gevonden, zooooo schattig, en meer Totorodingetjes en gewoon nog meer hebbedingetjes en nou ja, met een tas vol zijn we uiteindelijk richting bioscoop gelopen. Omdat we nog een uur overhadden, zijn we de arcade in gestapt die vlak naast de bios stond, en daar met Alex loeislecht het populaire Taiko no Tatsujin gespeeld, een muziekspel met trommels die ik overigens ook voor de DS gekocht heb (dus nou waren we iets minder slecht dan in de eerste weken dat we in Japan waren, maar het was nog steeds.. apart). Heel erg leuk in elk geval. En toen waren we bijna te laat voor de film...

En die film was echt, echt, echt, echt, echt, echt heel erg goed. Het was dezelfde bioscoop waar we ook Inception gezien hebben, maar nu was het geluid echt overdonderend goed. Ik heb surround sound eigenlijk herontdekt, het was zo ontzettend mooi, maar goed, de muziek in die film was dan ook supergoed. Het was echt een leuke film.

En dat was het einde van onze dag in Ikebukuro, daarna zijn we naar huis gegaan en nu wil ik eigenlijk heel erg graag een douche nemen, voor ik naar bed ga, want morgen is het vroeg dag voor Disneyland: Sea!

Afscheid van de school..

Gisteren was de dag van de presentaties. Twee uur voor ze zouden beginnen, was iedereen op school om nog de 'last-minute' oefeningen te doen. Onderhand kende iedereen de tekst wel van voor naar achteren (sommige mensen echt letterlijk). Echt zenuwachtig was ik eigenlijk helemaal niet, tot m'n verbazing, want meestal is presenteren voor mij een groot drama.

Onze groep was als tweede, wat relaxt is omdat je er dan snel 'vanaf' bent. Ik vond het best goed gaan, m'n verhaal kwam er soepel uit geloof ik en voor ik het wist konden we alweer gaan zitten. Eerlijk gezegd vond ik het zelfs leuk om te doen! Het was sowieso leuk om te zien wat de andere groepen gedaan hadden. Aanwezig waren alle Leidse studenten (uiteraard), alle docenten waar we les van hadden gekregen, de directeur, een of misschien meerdere mensen van het JNI, en nog wat andere mensen (wellicht andere docenten die ik niet ken, en volgens mij ook wat andere studenten). Erg grappig was dat nog vóór wij begonnen met ons verhaal, er twee mensen die ik verder niet ken, achterin redelijk uitgebreid lagen te slapen (inclusief hoofd dat naar achteren rolde en de mond die lichtelijk openviel! De presentatieronde was dus amper een kwartier begonnen!).

Rond een uur of drie was iedereen klaar en moest iedereen de #1 en #2 favorieten opschrijven op een velletje, en de winnaars zouden de volgende dag, vandaag dus, bekend worden gemaakt. Hierna waren we 'dismissed' en zijn Alex en ik bij wijze van Japan-lekker-eten afscheid voor de derde keer bij die lekkere en goedkope yakiniku gaan knabbelen, waar we voor de eerste keer van het avondmenu hebben mogen genieten. We hebben redelijk uitgebreid gegeten en dit keer waren er geen voorgemaakte menu's, maar moesten we zelf alles bij elkaar zoeken. Die taak heb ik dan ook aan Alex overgelaten, die gretig een selectie heeft gemaakt. Inclusief sake, de eerste keer dat we dat drinken tijdens ons verblijf!

Overigens ook weer games gekocht, nadat ik zonder erbij na te denken natuurlijk véél en véél teveel geld gepind had - we gaan over een aantal dagen al weg en heb nu wel genoeg voor minstens twee weken extra Japan. Dat wordt dokken bij het inwisselen straks op schiphol, maar dan moest ik maar niet zo stom zijn. In elk geval heeft ook Alex dit keer games gekocht, dus ik was niet de enige (ik had mezelf nog zo gezegd dat het nu klaar was met games!). Ikzelf heb eindelijk het spel,  dat ik sinds ik hier aankwam wilde hebben, gekocht. Ik liet 'm altijd liggen omdat ik 'm erg duur vond (games zijn hier best prijzig als ze nieuw zijn, en zelfs tweedehands zijn ze soms aan de hoge kant): een muziekgame, een van m'n favoriete genres, dus ik kan m'n lol weer op.

Vandaag was de laatste dag dat we op school waren. De dag begon vroeg, om 9 uur, dus van uitslapen zoals gisteren was geen sprake. De hele dag was een beetje afscheid-achtig: eerst kregen we feedback op onze presentaties, en later werden de winnaars bekend gemaakt van de presentaties (de matsuri (festival) groep en de jidouhanbaiki (automaten) groep), hadden we een kanjitest (onder de winnaars ook Alex), werden de haiku-schrijf winnaars bekend gemaakt (die hun stukkie ook mochten voorlezen), gingen we gezamelijk een liedje zingen van Greeen (dat we al eerder in de lessen hadden geoefend), en ten slotte was de uitreiking van de certificaten door de directeur - met commentaar geschreven door de docenten. Deze week werd ook een geldinzameling gehouden door onze studentengroepleiders, zodat we een gezamelijk cadeau konden presenteren aan de docenten: foto's van de drie groepen in een fotolijstje. Volgens mij waren ze er (bij een docent zelfs tot tranen aan toe! T_T) echt heel blij mee. Heel leuk!

Na afloop even een halfuurtje lekker buiten in de heerlijke frisse wind zitten, wachtend tot het 'tijd' was om samen, met de docenten en alle studenten, te gaan lunchen bij een restaurantje dat Monsoon heette: een soort van indonesisch restaurant met Japanse invloeden, zo legde een van de docenten uit. Het was echt heel lekker maar het was vooral leuk om nog even met de docenten te kunnen zijn voor het laatste afscheid, wat voor de poort van de school gebeurde na het eten. Nog wat laatste foto's nemen en... toen weg gegaan. Best verdrietig, want ik vond onze docenten echt ontzettend aardig, maar goed, aan alles komt een einde, en dus ook aan onze reis naar Japan...

...En daarna zijn we naar Akihabara gegaan. Nog een keer? Ja dus, nog een keer! Niet voor lang; we zijn misschien een uurtje gebleven, we waren ook moe, maar we wilden nog even daar rondkijken (vind het nog steeds echt een fantatische plek, echt), Alex nog wat games gekocht, en ik heb echt zo'n schattige knuffel gekocht. <3 Ik wilde eerst de megaversie halen, maar wederom stak Alex daar een stokje voor (plak twee kussens aan elkaar, en zo groot was 'ie ongeveer.. Zo lief!).

En nu zijn we weer thuis.. Avondeten doen we niet vandaag, vanmiddag wel genoeg gegeten - we gaan zo samen anime kijken en slapen, want morgen is het vuurwerkdag en we zijn van plan om de hele dag in Tokyo Bay rond te hangen en kijken hoe het daar is.

Ben benieuwd.
Na de entry van maandag zijn Alex en ik ons goed gaan bezinnen over wat we nou nog wilden doen, en we realizeerden ons dat we nog minder tijd zouden hebben dan we dachten (onder andere omdat het vliegtuig donderdag gaat, en niet vrijdag). We hebben een lijstje geproduceerd met de dingen die we willen doen en daar een heuse dag-tot-dag planning van gemaakt.

Helaas zijn daar dus al twee dagen (gisteren en vandaag) van in het water gevallen. Maandag hadden we alletwee vreselijk slecht geslapen, je zag Alex met bloeddoorlopen ogen in college zitten en ik had zelf ook de grootste moeite wakker te blijven. Doordat vooral Alex gruwelijke migraines riskeert als hij zichzelf pusht, leek het ons onverstandig nog wat te gaan doen en zijn we gaan eten, en naar huis gegaan. Vandaag was het mijn beurt - met maagkrampen ben ik naar school gegaan, en met nog ergere maagkrampen zijn we vrijwel direct naar huis gegaan. Ik wist bij God niet wat ik dan moest eten, dus zijn we even gestopt bij een groot caféketen dat (lekkere!) broodjes maakt, maar kennelijk ook pasta serveert voor de lunch. Ik wilde de gok wel wagen op de pastasoorten die buiten op het bord afgebeeld stond: spaghetti met weinig poespas. Een broodje met ei en tonijnsalade leek me namelijk niet het meest geschikte voedsel, hoewel dat duidelijk mijn favoriet is bij dat café.

Toen het eten aankwam realiseerde ik mijn fout. Ik had de verkeerde aangewezen, want voor mij stond inderdaad spaghetti met weinig tomatensaus, maar daarop pronkten een aantal, jawel, mijn lievelingseten (not), garnalen. Nou vind ik het niet per se vies, maar het was niet mijn idee van een kleine, redelijk lichte maaltijd. De garnalen zaten in vele kleine stukjes ook dwars door de 'ghetti heen, dus er was geen ontkomen aan. Handig weer.. T_T

Hoe dan ook, gegeten heb ik het, en met nog ergere krampen dan eerst zijn we naar het station gegaan, hebben we nog een beetje rondgehangen bij de stalletjes met allerlei waren die je vaak op stations kunt vinden, en zijn vervolgens naar huis gegaan, waar Alex in de trein, jawel, een migraine begon te ontwikkelen. Ik hoop dat het net als zondag, geen echte migraine wordt maar 'gewoon' het gevolg is van hitte en misschien niet genoeg drinken, want morgen moeten we presenteren. (dat van zondag heb ik nog niet eens verteld, geloof ik: zondagmiddag zijn we naar Harajuku geweest om de Harajuku girls te zien, die er overigens amper waren, en hoewel het weer wel meeviel met ongeveer 32 graden, zijn we wegens teveel-hitte-verschijnselen noodgedwongen na een uur weer naar huis gegaan en hebben we op bed, de rest van de dag, liggen 'uitzieken').

Dit is dus de laatste lesweek, en om dit af te sluiten dienen alle studenten in een groepje iets over Japan te presenteren. We hebben het over groepjes van 3 tot 5 mensen, in ons geval dus 4, en een presentatie van 10 minuten. Dat houdt in dat ieder van ons 2 minuten heeft om een coherent verhaaltje te vertellen, en dat er dan 2 minuten zouden overblijven voor uitlopen, stotteren, in de war zijn en vragen voor de kiezen krijgen. In Nederland word je voor zulke dingen een paar weken van tevoren gezegd dat je op X datum op Y tijd een verhaal moet houden, maar in Japan besteed je voor 2 minuten presenteren dus ongeveer 6 uur aan les, en dan tel ik niet de tijd die je thuis kwijt bent aan het opschrijven en opsturen, terugkrijgen, en weer opsturen van je verhaal! Dat verschil is echt heel grappig en ik vind het zelf best wel fijn, want nou weet ik tenminste zeker dat wat ik ga vertellen, ook begrepen gaat worden en niet vol met dwaze fouten zit. Andere mensen lijken er wat minder goed tegen te kunnen en worden er helemaal mierig van.

Die presentatie is dus morgen, en alles is zo goed als klaar. Morgen hoeven we pas om een uur of 11 op school te zijn, waar we nog alle tijd van de wereld hebben om nog meer te oefenen, want de presentaties zelf zijn pas om 1 uur en zouden ongeveer tot 3 uur duren. Morgenochend ga ik dus m'n verhaal nog extra goed in m'n kop stampen en ik denk dat het die middag zelf wel goed komt, kan me er voorlopig niet echt druk om maken. Hoop alleen echt dat Alex zich dan weer goed voelt.

Tot zover voor vandaag!

Nerdville! (nerdalert: nerd-entry!)

Ik noem het de hele tijd 'nerdville' of 'nerdstad', omdat ik om de een of andere reden de naam steeds vergeet: Akihabara. Een gigantische plek speciaal gemaakt voor al je nerdbehoeftes - zoveeeeeeeeeeeeel winkels met rijen en rijen en rijen aan games en manga en anime en figurines, en posters en ander reclame materiaal dat zich specifiek richt op deze (durf ik het nerdcultuur te noemen?) nerdcultuur. Met een paar medestudenten zijn we dan ook op stap gegaan in Akihabara, wat echt onbeschrijfelijk 'anders' aanvoelde dan andere plekken van Tokyo waar ik al geweest ben. Het leek wel een stad op zich, ik geloof niet dat ik ook maar een enkele winkel gezien heb die niet over games of elektronica of dingen als netwerkkabels ging (rollen en rollen met zulke kabels in alle kleuren, volgens mij helaas geen foto van gemaakt). De muziek was anders, de mensen waren ook anders, het straatplaatje was ook gewoon... anders. Ik vond het in elk geval heerlijk, want ik ben onmiskenbaar zelf ook een 'nerd'.

Heb weinig knuffels gevonden - een klein, superschattig poesje met een koksmutsje op (klinkt een beetje raar, maar hij's echt heel erg snoezig), maar wat er wel was: tonnen en tonnen aan oude SNES en Gameboy games. Ik heb nog m'n trusty oude SNES staan, en krijg er nog steeds niet genoeg van m'n verzameling games daarvoor aan te vullen. In Nederland moet je in allerlei enge kleine steegjes kijken, waar lang vergeten, stoffige winkels zijn die enkele oude SNES games voor exorbitant hoge prijzen verkopen. In Frankrijk struin ik vaak rommelmarkten af op zoek naar een mazzeltje. Geen van die twee kan zich meten met hoe Japan oude games aanpakt: vrijwel elke gamewinkel waar ik instapte, had oude games - NES, SNES, Gameboy, GBC/GBA, en Sega console games. Eén van die winkels had echt rijen en rijen en rijen en rijen vol aan oude games. Zoveel dat je ze niet eens makkelijk op titel kon 'browsen', omdat ze schuin in de rekken stonden. Het was letterlijk een willekeurige uit die honderden games pakken en hopen dat het raak was. Prijzen verschilden, van 100 yen (amper een euro!) tot 2500 yen.  Ik heb het niet aangedurfd oude NES games te kopen, hoewel ik de console sinds kort wel heb, want ik wist niet zeker of je daar ook een adapter voor nodig had (waarschijnlijk wel, als ze al/nog bestaan). En Pokémon Green: de Japanse versie van Pokémon Blue! Zo zonde dat de DS geen oude Gameboy games kan spelen - dat moet toch echt wachten tot Nederland. Kostte echt geen rukkeduk - 200 yen! Ik sta er nog van te duizelen, de zoektocht naar oude games in Europa en het daarbij horende diep in de buidel tasten, zal waarschijnlijk nooit meer hetzelfde zijn nu ik dit gezien heb!

Rond een uur of vijf, na een hapje in een heuse donutzaak met de meest uiteenlopende soorten donuts, gingen we richting huis. Ik heb de afgelopen nacht niet bijster veel geslapen (op z'n nerds iets te lang anime door gekeken...), dus was tegen die tijd redelijk kapot. Ik heb wel het gevoel dat ik nog geen tiende gezien heb van wat ik nog wil zien in Akihabara, dus als ik nog tijd heb de komende week, ben ik zeker van plan daar terug te keren voor nog een bezoekje.

We hebben superweinig tijd over, nog 10 dagen, en minstens twee en waarschijnlijk drie van die dagen van deze week zijn al 'bezet' door schoolactiviteiten (presentatiepraatje oefenen, presenteren, en met z'n allen (inclusief docenten) een afscheidslunch genieten). We hebben een lijstje samengesteld van de dingen die we nog écht willen doen voor we weggaan, en daarvan moeten we waarschijnlijk heel wat gaan schrappen, want dat gaat natuurlijk nooit allemaal in 10, of zelfs 7 dagen passen.
Gisteren, zoals ik geloof ik al gemeld had, zouden we met alle Leidse studenten en de docenten een bezoek brengen aan het hoofdkantoor van een warenhuis, dat ook filialen heeft in Europa (maar niet in Nederland). Hoewel ik de winkel, toen we het bezochten, nou niet echt denderend vond, was het bezoek aan het hoofdkantoor wél interessant. We kregen een presentatie van een meneer die daar werkte, waarin hij vertelde over onder andere wat voor bezoekers ze kregen, wat voor producten ze maakten en wat de filosofie van het bedrijf was. Ik vond het zelf heel interessant en leuk om een kijkje achter de schermen te nemen, en ik vond het aardig van ze dat ze de presentatie sheets in het Engels hadden gemaakt (maar het praatje was wel in het Japans). Dat maakte het allemaal een stuk makkelijker te volgen.

Na dit praatje en de vragen, waarbij Alex, zoals meer studenten, overigens ook een leuke uitleg diende te geven van de docent aan de presentatiemeneer, werden we een beetje rondgeleid. Zo kregen we een kleine kamer te zien waar mensen bezig waren met, neem ik aan althans, het ontwerp van nieuwe meubels (een ventje liep te pielen met een model-kast, en de mensen op de computer waren bezig met, ik denk, het ontwerp van het uitlegboekje (stap 1. Steek de schroevendraaier niet in uw neus, maar in in de schroef op plek A.1.z-3. Stap 2. Neem nu onderdeel O.9.s-5 en steek het in B.3.v-5. Zoiets). Een paar verdiepingen hoger werden we naar een grote ruimte gebracht waar meedere, veelal jongere mensen werkten achter computers. Wat ze precies aan het doen waren weet ik niet, we werden eigenlijk vooral nieuwsgierig aangestaard.

Na dit bezoekje aan het bedrijf liepen we terug naar Ikebekuro (want daar was het bij de in buurt), was het even groepsfoto's maken geblazen, uitdelen van nieuwe roosters, en kon iedereen zijn eigen weg gaan. Echt een plan hadden Alex en ik niet, behalve dan dat wat we ook zouden doen, het met eten te maken moest hebben. We liepen dus de overdekte winkelstraat weer door richting in de eerste instantie huis, tot we langs een bord kwamen wat een bezichtingsplek adverteerde op een hoge verdieping, inclusief sky-restaurants - ik geloof dat het Sunshine Tower heette? Met een andere student zijn we toen nieuwsgierig achter de onzichtbare lijn gaan staan waar we van de medewerkers in blauwe pakjes niet overheen mochten stappen, om te wachten op de lift.

En niet zomaar een lift. Zodra de deuren dichtgingen, werd het licht omgetoverd in een blauwe gloed en was er op de muren, het plafond en de deuren een feest aan ruimte-gerelateerde plaatjes te zien, zoals UFO-achtige dingen en sterren (inclusief space-muziekje!). Al gauw ontdekten we dat we helemaal naar verdieping 60 (ZESTIG) moesten, en gingen we met een snelheid van 400-500meter per minuut omhoog (plop deden de oren meerdere malen).  Wat een uitzicht, daar eenmaal boven. Waar je ook keek, je zag Tokyo, tot aan de verre horizon aan toe. In de hele verte zag je een gloed van bergen, maar de Fujisan was toch niet te zien. Wat zich óp daken bevond was ook interessant om waar te nemen: van helikopterlandingsplekken tot heuse voetbalvelden! We hadden een tijdje plezier aan het proberen te indentificeren naar welk deel van Tokyo we keken. Zo was Shinjuku redelijk makkelijk herkenbaar door het groepje wolkenkrabbers. Op deze verdieping bevonden zich natuurlijk geldmachines waar je bijvoorbeeld een soort van muntje kon kopen als aandenken (net als in de Efteling, maar dan niet van plastic..), verrekijkers, een stress-meter (vraag me niet waarom, in elk geval zou Alex gestresster zijn dan ik, terwijl mijn hartslag omhoog speedde doordat meneer besloot me te gaan kietelen.. :-D), en... SOFTIJSJES. <3  (Overigens was hier om voor mij onduidelijke reden een hele Naruto afdeling, met poppen en posters en Narutomuziek.)

Tegen een uur of vijf besloten we dat we evengoed konden wachten tot de zonsondergang, en gingen we kijken bij de twee skyrestaurants op twee verdiepingen lager. Een van die skyrestaurants leek ons een behoorlijk exquisite, onbetaalbare, Japanse eetgelegenheid te zijn, dus zijn we een verdiepinkje lager gegaan naar de iets betaalbaar lijkende (keyword!) restaurants daar. We realiseerden ons al gauw, nadat we gezeteld waren, dat dit waarschijnlijk alsnog een aanslag op onze portemonnee zou worden - niet alleen de menukaart, maar ook de service en de uitzonderlijk duur uitziende omgeving verraadde dat. Maar! We zaten bij een raam, en hadden tijdens de gehele maaltijd in het toen nog uitgestorven restaurant (wie, behalve een stel Nederlanders, gaat dan ook om half zes eten) een prachtig uitzicht op Tokyo en konden we genieten van het begin van de zonsondergang.

Wat ik precies verder gegeten heb, is mij tot dusver onduidelijk. Het voorgerecht bestond in elk geval uit broccoli, en dat is dan ook het enige deel wat ik met zekerheid heb kunnen definieren. Als je iets te goed naar de saus keek, kon je zien dat de dingen erin nog oogjes hadden, dus het was gewoon de eigen ogen dicht en happen (overigens wel lekker). Het ander deel van het bord bestond uit... Paddestoelen. Dat sowieso, maar het waren (gelukkig) geen champignons, en ze werden vergezeld door iets.... Wits, met niet bijster veel smaak en wat het qua textuur ergens hield tussen een stuk vis en een.. groente. Hoewel, een van de stukken die ik daarvan at proefte zoet en bijna als een vrucht. Kortom, geen idee wat het was. Overigens denk ik dat het restaurant Italiaans moet zijn geweest, want ze serveerden carpaccio (wat Alex natuurlijk niet kon laten staan), en pizza. En wat voor pizza. <- echt heel erg lekker, met ei en ansjovis en ham en sperziebonen..

Toen we het restaurant verlieten, werden we door alle medewerkers buigend uitgelaten (ik dus met een knalrode kop, ben dat niet echt gewend), en hebben we ons gehaast naar de zonsondergang. ..En natuurlijk was het nu bewolkt. Onze zonsondergang werd dus een streepje rood aan de horizon, maar het was wel heel leuk om te zien hoe Tokyo langzamaan ondergedompeld werd in duisternis en er overal lichtjes gingen branden, van de reclameborden vooral.

Na een uurtje of wat hielden we het voor gezien, en gingen we richting huis. Totdat we tegen een bioscoop aanliepen, en we zagen dat de film Inception ongeveer een halfuurtje later draaide. In het Engels, bleek na navraag! Onvoorstelbaar. Dat konden we niet laten, dus zijn we de bioscoop in gestapt en hebben we tot halfelf de film bekeken, die overigens Japans ondertiteld was. Ik vond de muziek vaak te luid en het geluid van de stemmen te zacht, dus soms was het moeilijk te verstaan - maar de paar weken hier in Japan hebben m'n Japanse leesvaardigheid volgens mij echt vergroot, want ik kon zonder veel moeite ongeveer 80% van de subs die ik las, ook daadwerkelijk lezen en begrijpen - en dat kwam me dus goed van pas (bovendien was het heel aardig om te zien hoe Japanners het Engels vertaald hadden).


Vandaag zóuden we naar vuurwerk gaan, als we ons niet (weer) hadden vergist in de datum. Er is vandaag inderdaad een show, maar niet de show die we op het oog hadden, en die is pas volgende week. Ergens kwam dat goed uit, want ik ben nog steeds behoorlijk moe en had vooral zin om een dagje gewoon helemaal níks te gaan doen. Volgens mij was Alex dat wel met me eens. We hebben dus lekker uitgeslapen, lekker ontbeten, en moeten nog bedenken wat we voor het eten gaan doen (NEE, NIET DE MAC :P).

Weinig gedaan maar toch een drukke week!

Een iets te lange tijd tussen deze en de vorige entry, helaas, maar dat wijt ik voornamelijk aan de drukke week en hoe moe ik 's avonds was. Even een recap:

Zondag hebben we niks gedaan. Zelfs de was niet: de rijen waren ellenlang, dus dat hebben we maandag pas gedaan. Zondag zijn we dus rustig thuis gebleven en hebben we manga gelezen, wat op de computer gezeten, beetje zitten dutten en niet te vergeten, lekker uitgeslapen. 's Avonds zijn we echter wel uit eten geweest: niet ver, gewoon in Ekoda, ook bij een yakiniku die Alex gespot had. Het was wel even van een ander niveau dan de yakiniku die we eerder bezochtten - vooral qua prijs - maar helaas was het niet per se lekkerder. Schoenen moesten uit, en we werden gezeteld op zachte banken om kleine tafeltjes, met een soort van kleine barbecue erop. Daarboven een afzuiger die het helaas niet al te denderend deed - ik denk dat ik meer heb 'weggezogen' dan het ding. Helaas kwam er bij het vlees helemaal geen bijgerechten, niet eens rijst in de vorm van een 'setto' (menu, waarbij je vaak wat drinken, rijst en soms soep of een ander bijgerecht krijgt), dus dat moesten we apart bestellen. Ik had eigenlijk wel zin in een klein soepje, zoals ik bij de andere yakinuki gewoon was, dus dat hebben we toen ook besteld. Miso soep hadden ze niet, dus heb volstrekt willekeurig een soep uitgezocht. Het was een beetje vreemd dat de soep pas een halfuur later aankwam, maar toen 'ie eenmaal gebracht werd begreep ik waarom: de kom was zo groot als een pan, en er zat zovéél in, dat had ik nog in geen vier avondmaaltijden weg kunnen krijgen. Ik kreeg er zelfs een klein kommetje bij zodat ik het rustig in kleinere hoeveelheden kon wegdrinken... Overigens was de soep echt, echt heel erg lekker, maar ontzettend pittig, je keel schroeide bij elke slok weg. Ik schaamde me kapot dat ik het echt niet op kreeg, maar ja, wist ik veel dat ze met een soeppot groot genoeg voor een schoolkantine zouden komen aanzetten.. Natuurlijk vreesde Alex daarna zijn eigen soep, dat hij ook besteld had. Gelukkig heeft Alex een gat in zijn maag en dronk zijn soep kennelijk een stuk makkelijker weg. Hoe dan ook, met het schaamrood op de wangen heb ik aan het eind van de avond het restaurant verlaten.

Maandag hebben we wat rondgehangen in Shinjuku, wat twee of drie haltes van Shibuya vandaan is en wat ik zelf echt een leuke buurt vind (we hebben wat in arcadehallen rondgehangen en in een mangawinkel, niks wat we nog niet gedaan hadden), en daarna relatief snel naar huis zodat we de was nog konden doen. Ik kan me niet herinneren wat we gegeten hebben, dus het zal wel niet echt speciaal of nieuw zijn geweest. Neeeeeext:

Dinsdag hadden we een uitje. Een tijdje geleden moesten we op school een datum prikken waar we naar een winkel zouden gaan om wat vragen te stellen, ter voorbereiding op het bezoek aan het hoofdkantoor (dat overigens morgen, vrijdag, is). Alex en ik hadden "een datum dat lekker ver weg is" gekozen, namelijk 3 augustus (de andere twee groepen zijn de afgelopen twee weken al geweest). Dat uitje bestond dus uit een 25 minuten durende treinrit naar een redelijk grote winkel, een soort van mix tussen de Ikea en de V&D: kleding (echt hele lelijke kleding, als ik dat even zo mag zeggen), meubels (wat minder lelijk, zelfs wel leuk eigenlijk), zelfs fietsen, make-up, wierrook, pennen, enzovoorts. En niet te vergeten, een erg lekker restaurant met goede broodjes. Nadat de door de docenten aangewezen introductiepersoon van de groep ons bij de balie kenbaar hadden gemaakt, werden we pasjes met GUEST erop gegeven en een kortingskaart... En toen stonden we daar eigennlijk 10 minuten voor Jan met de korte lu... achternaam, ons af te vragen wat we nu moesten doen. Zou er nog iemand komen? Toen er vervolgens navraag werd gedaan door iemand uit onze groep, bleek dat ons contactpersoon vandaag niet aanwezig was. Mooi was dat - we begrepen later dat andere groepen ook niet werden rondgeleid of zo, maar het was misschien toch leuk geweest als er iemand was om ons een beetje informatie te geven. Het idee was dat we de ballen bij elkaar moesten rapen en winkelmedewerkers gênante vragen moesten stellen die ze waarschijnlijk niet (eerlijk) konden beantwoorden (omdat ze het niet wisten, of omdat de vraag "hoe is het werken hier?" eerlijk beantwoorden hen misschien de baan zou kosten?). Uiteindelijk hebben Alex en ik met een hele vriendelijke baliemedewerkster gesproken die ook interesse toonde in wat we in Japan uitvoerden. Vervolgens gingen we richting het restaurant, dat op z'n Japans aan 'rijen' deed. Het restaurant deed me persoonlijk helemaal niet vol aan, maar toch moesten we bij de ingang, op krukjes, wachten tot een restaurantmedewerker ons het groene licht gaf. Het was niet de eerste keer dat ik dit zag gebeuren; bij het museumrestaurant in Ueno park gebeurde exact hetzelfde, behalve dat de wachttijd waarschijnlijk ongeveer een uur bedraagde en niet tien minuten, zoals bij de winkel (we zijn er in Ueno park dan ook niet blijven eten..).

Hierna meteen naar huis, want het was al best laat - natuurlijk weer onnodige dingen gekocht zoals wierrook en een hoesje voor m'n telefoon van een winkel die er recht onderstond, maar dat even terzijde. :D

Woensdag: Japan-Nederland Instituut-dag (JNI). Dit is het instituut dat ons opving toen we aankwamen in Japan en die veel van de reis heeft georganiseerd. Daar werkt ook een Nederlandse, een Japanoloog, en die zou ons wat informatie geven over haar werkzaamheden. We kregen, net als bij de aankomst in Japan, een leuk ontvangst, met drankjes en hapjes voor iedereen. De bijeenkomst begon met informatie over de terugreis, het betalen van de abonnementskaart voor de trein die het JNI ons had voorgeschoten, en vervolgens het praatje van de Nederlandse, onder andere ook over onze duisteruitziende toekomstperspectieven. Het was heel leuk en gezellig, en ik heb ook een beetje mijn eigen toekomstplannen kunnen bespreken met haar en ook met andere studenten. Uiteindelijk zijn we pas rond een uur of vijf weer richting huis vertrokken.

En dan vandaag: omdat ik al twee nachten echt heel slecht geslapen heb, hebben we ook vandaag niet veel gedaan. Manga gekocht (wat een nieuwigheid! Wel mijn lang-gezochte manga gevonden), wat gegeten bij een burgertent (hamburgers die gezond smaakten, met een groentesoepje.... Niet slecht!), en vervolgens slapend de treinreis naar huis uitgezeten.

Morgen gaan we naar het hoofdkantoor van die winkel, dus ben benieuwd. We verzamelen pas om half twee op Ikebukuro, dus dat wordt lekker uitslapen morgen. :D

Zaterdag, Lion King!

Vandaag was dus het bekendste vuurwerkfeest van Tokyo, maar daar zijn we niet heen geweest vanwege de Lion King musical, die om half zes begon en maar liefst drie uur duurde. Het is de eerste Lion King musical die ik gezien heb, dus wat betreft vergelijken kom ik niet verder dan 'het was in het Japans'. Het was ontzettend leuk, de kostuums waren fantastisch, de muziek uiteraard geweldig. Ze hadden extra scenes en liedjes bedacht die niet in de Disney film voorkwamen, tel daarbij de kleine pauze op, en dat de voorstelling 3 uur duurde komt dan als geen verrassing meer. We mochten zoals gewoonlijk geen foto's maken (ik heb er wel een van het doek!), dus helaas kan ik weinig van het prachtige decor en dansers laten zien. Ik had niet verwacht dat het vol zou zitten, aangezien op dezelfde tijd het vuurwerk was, maar niets was minder waar.

Vandaag zijn we rond een uur of twee vertrokken. We hadden uitgerekend dat we dan drie uur zouden hebben voor we richting theater moesten. Helaas slaagden we erin niet alleen de trein te nemen die er langer over deed, maar ook nog eens de verkeerde kant op, dus als gevolg daarvan kwamen we pas iets voor half vier op het station aan. Het is overigens hetzelfde station waar we uitstapten om de Pokemon winkel te bezoeken en waar ik voor het eerst een orkest aan cicades hoorde. Dit keer namen we de andere uitgang en zijn we langzaam richting Tokyo Tower gelopen. Ik had ergens gelezen dat het leuk was om de tower 's avonds te bezoeken, als het donker is, maar we wilden voor de zekerheid even de openingstijden checken, zodat we na de voorstelling niet voor lucht erheen zouden lopen. De weg erheen begon door een winkelstraat, waar twee kleine parkjes waren en waar uiteraard oorverdovende cicades bezig waren (daar moesten we dus even gaan zitten om te luisteren!). Vlak daarna kwamen we bij een tempel aan, waar de voorbereidingen voor een feest van die avond in volle gang was. Ook daar was veel groen, en nadat we de tempel uitgebreid bezocht hadden, konden we door een smal straatje, die voor auto's was afgezet, verder richting de toren lopen. Het straatje was omringd door bomen en groen, en de cicades waren daar zo oorverdovend bezig dat zelfs de herrie van een overvliegend vliegtuig zo goed als verdronken werd door het gezang. Echt onwerkelijk!

Uiteindelijk kwamen we bij de gigantische toren aan, en uiteraard bleek dat het om 6 uur zou sluiten. Niet alleen dat, we hadden geen tijd meer om de toren zelf in te gaan. Dat was namelijk eigenlijk wel het plan: als de toren dicht ging voor de voorstelling klaar was, zouden we de toren gewoon bezoeken in de middag. Het was al bijna half vijf en we dienden ons om vijf uur te melden bij de balie van het theater, wat zo ongeveer vijfentwintig minuten terug lopen was (tel daarbij het inslaan van de verkeerde weg, en uiteindelijk waren we wel wat meer dan een halfuur kwijt aan de wandeling terug). Wel kon je daar pannenkoeken met ijs en slagroom en vruchten en chocoladesaus halen, dus als troostprijs zijn we al smikkelend dezelfde weg terug gelopen richting Lion King!

Alex is lang en stak in die kleine balkonklapstoeltjes van het theater natuurlijk aan alle kanten uit. Na afloop zei hij dan ook dat als hij de beursheid van zijn achterste zou afzetten tegen de tijd dat hij heeft gezeten, de resultaten het direct naar huis terugkeren wel verantwoordde. Onder andere om die reden (maar ook omdat alles dicht was, en de temperaturen in de avond heel benauwend worden), zijn we ook in de trein gestapt richting Ikebukuro en daarna naar Ekoda.

In de middag hebben we bij een lunchcafé, jawel, geluncht - het eten was het best vergelijkbaar met een broodje gezond, een heel lekker drankje (nog steeds geen idee wat het was, ik kies drankjes meestal willekeurig uit. Beetje mint-achtig?), en voor Alex een heerlijke warme chocolademelk. Dat was natuurlijk niet genoeg eten voor een hele dag, dus bij terugkeer heb ik bij Ekoda een klein slaatje gekocht bij de konbini om de lichte trek te stillen.. Waarna ik natuurlijk, geheel in Lolo-stijl, de soja-saus majesteitelijk over m'n lievelingstruitje heen spuit. Da's dan wel weer een beetje jammer na een leuke dag.

Morgen is het wasdag (hopen dat de wasmachine dat truitje beter fixt dan ik met de hand, maar ik vrees het ergste), en huiswerkdag. Of we ergens heen gaan weet ik nog niet zeker, Alex heeft weer een vrachtwagen aan manga gekocht, dus ik gok dat hij de dag het liefst al lezend door wil brengen!
..O-bon odori (het bon dansen) was dus vandaag (maar ik neem aan dat ik dat nou zo vaak gezegd heb, dat iedereen dat ondertussen wel weet). Vanochtend heb ik in de plensende regen m'n yukata, lekker slim in een papieren tas, naar school meegezeuld (heerlijk die regen! Was nog steeds een verstikkende hitte, maar dan in elk geval een natte hitte). Het is weekend, dus heb lekker de tijd om uitgebreid een end weg te kletsen in m'n blog (wall of text...)..

De dag begon zoals altijd met kanji en teksten, waarna het themablok volgde. Het zal geen verrassing zijn dat dit themablok over het bezoek aan de Universiteit ging. Kennelijk dienen we volgende week een bedankbriefje aan de docent van die universiteit te sturen, dus we hebben vandaag wat zinnen opgeschreven die dat kunnen uitdrukken ('het was heel moeilijk, maar wel interessant!').

Toen de lessen over waren, konden we naar het lokaal waar we ook al het dansen hadden geoefend, om daar in onze yukata's gehesen te worden. Niet veel mensen hadden hun yukata meegenomen, maar ze waren gekomen om te kijken uit interesse of zodat ze dat zelf die middag ook konden proberen. Ik was allang blij met de hulp van verschillende docenten, want in m'n eentje was ik er niet in geslaagd. Het probleem is voornamelijk dat m'n yukata een "one size fits all" type is, en dat betekent dat hij eigenlijk te lang en wat te groot is. Da's niet erg als je weet wat je aan het doen bent met het ding, maar als volstrekte leek zag ik er na mijn onbeholpen pogingen helaas uit als een ingezakt theezakje.

In elk geval hadden ook de docenten er nog een hele kluif aan om het ding goed om mij heen te krijgen. Neem aan dat het ook heel moeilijk is om bij een ander een yukata aan te doen. Sterker nog, ik vond het heel sneu voor ze en voelde me schuldig, maar toen ze na een halfuur sjorren bijna klaar waren met me, kwamen ze tot de conclusie dat het helemaal overnieuw moest. Tegen die tijd had ik het snikheet, want ik had onder de yukata gewoon een driekwartsbroek en een hemdje aan (had er gelukkig aan gedacht een hemd aan te doen onder m'n truitje vanochtend... O_o. De precieze reden heb ik niet durven te achterhalen - ik onderging de kleedpartij gelaten - maar ze bedachten dat een goede oplossing van een van de problemen zou zijn om een stel kleine hand-handdoekjes onder de yukata - op m'n buik - te doen. Daar was ik in de eerste instantie niet zo gelukkig mee (1. heet, 2. nog breder lijken!), maar goed, de experts waren tevreden met het resultaat, dus legde ik me er bij neer. Ik mag er vanuit gaan dat ze het veel beter weten dan ik.

Ondertussen wachtten de arme jongens, die aan het begin van het verkleden de kamer uitgebonjourd werden, in de kamer ernaast zo'n anderhalf uur gelaten af. Eerst werden de in yukata gekleedde meiden nog uitgebreid gefotografeerd door medestudenten en docenten, en toen konden we richting huis. Hoewel ik eerst van plan was om het ding uit te doen en 's middags zelf weer aan te doen - ik dacht dat ik het nu wel ongeveer zou kunnen doen - besloot ik 'm voor het gemak voorlopig even aan te houden, en misschien zelfs de hele dag aan te houden.

..Helaas is het zo dat wanneer je in een strak ding gehesen wordt, waarvan je weet dat je er waarschijnlijk de komende zes uur niet uit gaat, je blaas onmiddellijk begint te protesteren. Ik moest binnen 10 minuten van niet, naar hoognodig naar de wc. Dat was even moeilijk doen, en natuurlijk zat de yukata na afloop schots en scheef. Bááálen, maar goed, heb m zelf hier en daar wat gesjord en getrokken en toen was het weer vertoonbaar, en ben ik de straat op gegaan.

Mijn eerste gedachte, toen ik mensen tegenkwam, was: "waar ben ik in 's Godsnaam aan begonnen T___T". Je voelt de ogen van voorbijgangers echt in je rug priemen. De meeste mensen kijken je aan en soms zelfs na. Ze denken dat subtiel te doen, maar het is overduidelijk, en ik was echt super-zelfbewust. De reacties op het station waren helemaal apart. Je hoorde mensen om je heen roddelen (woorden als 'gaijin' en 'yukata' waren makkelijk op te vangen). Slechts een enkeling durfde echt hardop wat te zeggen, in de trant van "kawaiiiii ne!" (schattig!) en "eeh, matsuri da naa" (het is het festival he..!). Leuk was dat mensen dus zonder omwegen Japans tegen me aanpraatten (normaal gesproken begin je bij Japans, gaan zij door op (een soort van) Engels, en eindigen we beide in Japans). Toen we vervolgens de trein instapten, bleken we te zijn achtervolgd door een wat ouder mevrouwtje. Misschien had ze ons al proberen te roepen en hadden we het niet gehoord, maar in elk geval stapte ze haastig de trein in, en maakte ze in het Japans een opmerking over hoe leuk de yukata was en of ze misschien een foto kon nemen? Wij dus braaf poseren, en daarna staand zodat ze ook de 'ribbon' op de rug kon fotograferen. Hierna ging ze plotsklaps over in het Engels, hoewel we daarvoor in het Japans hadden gepraat. Misschien een symbolische cultuurswitch? Ik yukata, zij Engels? Hoe het ook zij, ze bedankte ons hartelijk en stond erop ons de hand te schudden (het is de eerste keer dat ik handen schud in Japan, het schijnt niet gebruikelijk te zijn), en verliet de trein toen weer. Wel heel schattig van het mevrouwtje, maar heb me daarna teruggetrokken in een hoekje van de bank, want dat gesprek was natuurlijk niet aan de andere passagiers voorbij gegaan.

Ik heb toen de trein begon te rijden wat laf mijn ogen dicht gedaan (hoewel, laf? Zodra ik een zitplaats bemachtig in de trein, zak ik op geheel Japanse wijze in een soort van treinslaap, ook als ik geen yukata aan heb!), maar Alex wist me te vertellen dat hij een paar mensen had betrapt op het stiekem nemen van foto's. Staan we morgen op internet? 'Buitenlanders in yukata'? Dat stiekeme foto's nemen en aanstaren ging overigens de hele dag door, hoewel ik er niet op probeerde te letten (Alex wist me er wel op te wijzen).

Thuis aangekomen besloot ik alsnog het ding de hele dag aan te houden. Rond een uurtje of vijf hebben we dezelfde weg weer teruggenomen naar Shibuya, samen met de andere meiden dit keer (in een groep heb je minder het idee alle blikken te trekken), waar we de docenten en andere studenten ontmoetten, en vervolgens een halte verder reden naar de plek waar het feest werd gehouden: Ebisu.

 

Het overtrof al m'n verwachtingen. Om te beginnen was het minder druk dan ik aanvankelijk had gedacht, hoewel er later meer mensen bijkwamen (en overigens zijn mijn begrippen van 'niet zo druk' volledig verTokyoot; elke andere Nederlander zou het gewoon overvol hebben gevonden). Het middelpunt was een soort van torentje, waarvanuit slingers met rode lantaarns naar de palen rondom het plein waren getrokken. Bovenin de toren waren mannen en jongens bezig de grote trommel te bewerken, om de muziek te begeleiden. Wat lager in de toren dansten afwisselend ervaren dansers en minder ervaren dansers (inclusief hele kleine, superschattige kinderen in kleine yukaatjes), en vier begeleiders die wél precies wisten hoe elke dans moest, zodat iedereen, die in een cirkel rond de toren dansten, het van hen kon afkijken. Om de toren dansten aan de buitenkant duidelijk ervaren vrouwen, en leken (zoals wij) werden naar de binnenkant van de cirkel gevoerd. In de eerste instantie, toen we net aankwamen, was het gewoon ademloos kijken naar hoe anders, en hoe mooi alles daar was. Ik heb nog nooit eerder een festival of feest meegemaakt wat hiermee vergeleken kan worden. De muziek, de mensen, de geluiden, de heerlijke geuren, de rook van de grills waar inktvis en teriyaki en weet ik het allemaal op gebraden werd, de dans, de lantaarns... Zeker ook omdat het snel donker wordt, en de lantaars zo mooi brandden, en het toch zo warm (lees: heet) blijft.. Heel erg leuk in elk geval.
Daarna vroegen de docenten onvermijdelijk of we mee wilden dansen? We konden moeilijk nee zeggen en bovendien had ik er wel zin in, de anderen ook neem ik aan, hoewel we echt in onze broek piesten. We wisten dat we waarschijnlijk de aandacht zouden trekken - buitenlanders, in yukata, die de bon-dans proberen! Uitheems!

Sommige hadden de week daarvoor een grote oefening bijgewoond, anderen - zoals ik - dus niet, dus 99% van de dansen die daar werden uitgevoerd waren voor mij volstrekt nieuw. De 1% betreft de dans die op school hadden geoefend, en laat het natuurlijk net zo zijn dat die werd ingezet toen we net aankwamen. Gelukkig zijn er niet zo heel veel pasjes binnen een dans, en het liedje gaat eindeloos door en wordt ook nog twee keer gedraaid,dus op een gegeven moment had je wel ongeveer door hoe het moest. Dat het er verder, in mijn geval dan, niet uitzag, is een tweede punt. Het was wel ontzettend leuk en de ervaren danseressen in de buitenring, begeleidden zowel de kinderen als ons door ons af en toe instructies te geven, zoals "draaien!" en ons bemoedigend toe te knikken.


Na een hele cirkel om de toren te hebben gedanst, ben ik terug gelopen naar de tassenbewaarders (onder andere Alex!), voor wat water en vooral wat frisse lucht (in de vorm van een waaier). Hoewel de dans niet echt intens lijkt, verga je na afloop echt van de hitte.

Hierna was het verrassend genoeg Alex die voorstelde om de eettentjes te gaan afstruinen - ik geloof dat hij de teriyaki al gespot had. Ze verkochten er inktvis, suikerspinnen, geschrapen ijs met siroop (echt lekker trouwens, zeker als het zo warm is), komkommer met een ondefineerbaar sausje, watermeloen, en diverse andere gerechten wat ik niet meteen kon thuisbrengen, en natuurlijk onze eerste stop: de teriyaki. Verder waren er verschillende spelletjes voor kinderen (zoals 'vang zoveel mogelijk balletjes uit een grote bak met water zonder dat je kwetsbare vangnetje scheurt'), en waren er gigantische, hele mooie balonnen te koop (die ik toch maar heb laten liggen toen ik me bedacht dat ik daarmee in de waarschijnlijk drukke trein moest zitten). De sfeer was heel vrolijk en redelijk spontaan, zodat we zowaar mensen hebben kunnen spreken (de ervaring leert dat de mensen doorgaans wat gereserveerd zijn en niet per se op een praatje zitten te wachten). Docenten die we tegenkwamen introduceerden ons ook nog aan mensen, dus dat was heel erg leuk. In zo'n yukata voelde ik me heel wat meer Japanserig, ik was superontspannen dus kletste ik er wat makkelijker op los, boog er op los en heb ik uitgebreid de tijd genomen om rustig rond te kijken.

Tot zover de lange entry voor vandaag. Op de terugweg kon het me echt helemaal niet meer schelen of mensen me nou aanstaarden of niet, ik had een heel leuke dag gehad en iedereen die me raar vond kon me wat. xD Nou is morgen ook nog het grote vuurwerk, maar daar gaan we niet heen, omdat we met onze slimme hoofden de Lion King musical voor morgenavond gepland hebben. Ons vuurwerkplan is dus verhuisd naar de Tokyo Bay vuurwerk-show, wat ergens in augustus is.

Foto's staan nog niet online, aangezien Alex de camera heeft!

Tokyo universiteit!

Allereerst: gisteren alsnog een yukata weten te bemachtigen, gewoon in Shibuya. Een van de dames van de winkel had me in de eerste instantie alleen in een pashokje gepropt, en was ze kennelijk vergeten enkele benodigdheden mee te geven (wist ik natuurlijk niet, dus heb daar ~15 minuten staan pielen voor niks). Ze kreeg, toen ik alsnog om hulp vroeg, daardoor wel de wind van voren van een mevrouw die kennelijk wel wist hoe het allemaal moest, en die mevrouw heeft me dan ook geholpen me in de yukata te heisen. Wat een gedoe - zoals m'n pa vroeg: het zijn dus geen knoopjes en klaar is kees (sterker nog, het heeft geen knoopjes, alleen maar touw en een dikke band die het geheel bij elkaar moet houden). Ik kan het moeilijk omschrijven, want ik ben er zelf nog niet uit. Toen we na ongeveer 10 minuten klaar waren (wat zijn die dingen toch mooi! Echt wow), vroeg de winkelmevrouw een beetje bezorgd of dit me zelf ook zou lukken? Ik antwoordde dat een docent van de school me hopelijk zou helpen, en dat we wel zouden zien..

Thuis aangekomen heb ik begerig het kledingstuk uitgepakt om het zo snel mogelijk zelf te proberen, zodat ik niet zou vergeten hoe het moest. Ik dacht dat de instructies van die mevrouw me nog vers in het geheugen lagen. Helaas. Zelfs met instructievelletje in de hand kwam ik niet verder dan stap 3. Gelukkig had ik gelijk en gaan de docenten ons morgen echt helpen die yukata aan te krijgen. Dat gebeurt geloof ik om een uur of 1, en de bon-odori oefening is, naar ik meen, om 6 uur, dus ben ook van plan om tot dan gewoon in yukata rond te lopen. De bijbehorende, traditionele sandalen had de winkelmevrouw me, wijzend op pleisters op haar voeten, ernstig afgeraden en ze zei dat jonge mensen meestal gewoon eigen sandalen gebruikten. Dat ga ik dan ook maar doen (heb wel genoeg blaren en dergelijke aan mijn voeten, dacht ik zo!).

Dit terzijde: vandaag was geen gewone schooldag. Vandaag gingen we college volgen bij de prestigieuze Tokyo Universiteit, en vervolgens bezochten we de Tokyo kunst universiteit. Gisteren hadden we de presentatie-sheets en moeilijke woorden die tijdens het Tokyo Universiteit college ter sprake zou komen behandeld, en dat was maar goed ook, want het college was, hoewel interessant, echt ontzettend moeilijk (het ging over kaarten in de Edo periode, en natuurlijk dus ook over de onvermijdelijke Siebold). Vrijwel alle docenten waren meegekomen, inclusief de rector van onze taalschool. Toen dit college klaar was, vertrokken we per taxi naar de kunst universiteit wat verder op (een halfuurtje lopen, en daar zou niet genoeg tijd voor zijn, dus vandaar de taxi's). Alex en ik deelden de taxi met onze rector, en die vroeg ons enigszins bezorgd of we het college niet te moeilijk vonden. Hoeveel procent hadden we daadwerkelijk begrepen? Een moeilijke vraag, onder andere omdat je natuurlijk niet de indruk wil wekken dat, omdat het zo moeilijk was, je er voor lucht zou hebben gezeten, maar sowieso ook omdat het begrijpen van het college, bij mij althans, een kwestie van ups-en-downs was. De ene zin volgde ik voor de volle 100%, de volgende zin ging er met amper 5% in.

Hoe het ook zij, we kwamen aan bij de kunst universiteit. Allereerst was het voor de deur wat dringen, omdat de schoenen uit moesten. Gisteren was ons gezegd dat sandalen dragen afgeraden werd, maar dat je dan wel sokken aan diende te hebben, was veel mensen ontgaan. Met slippers van het huis om de voeten werden we een trap opgeleid, waar de slippers weer uit moesten voor we een kamer binnen werden geloodst. De kamerd deed sterk denken aan een kleine gymzaal, met een drietal kunstwerken tegen de muur - het bleken met de hand nagetekende kunstwerken te zijn. Na een uitleg over de details, werden we in groepjes nog een trap op geleid, waar een aantal mensen onder grote belangstelling begonnen waren met het reproduceren van een kaart.

Om een uur of vier waren we klaar, en zijn we als groep, die, naarmate de reis richting Ueno station vorde, steeds kleiner en kleiner werd (tot we met z'n tweeen overbleven) naar huis gegaan. Overigens was het heerlijk weer - slechts 26 graden met een lekkere wind, die deed denken aan een herfstwind (inclusief wat neerdwarrelende, gele blaadjes!) en een heerlijke, frisse regen. Morgen waarschijnlijk soortgelijk weer, wat natuurlijk jammer is voor de dans.


Morgen dus het yukata feest, dan de bon-odori oefenen, en zaterdag naar de Lion King musical. Heb er zin in. :) (foto's ten tijde van dit schrijven nog niet ge-upload. Sommige foto's van vandaag mogen we overigens helaas niet publiceren)